20/1/2009 ·
Deli gömleği giydirilen vücuduma ithafımdır bu sözler…
Acılarımın ömrüme akseden aylık nüshasını basıyorum içimdeki mezbahada. Mürekkebimin yeni kreasyonu kan… Kederlerimden ördüğüm kozanın içine girdim. Kundağım ve ben… Yalnızım… Yalnızlığı kıskandıracak kadar tekil. Ruhumun iğfali gerçekleştirildi az önce. Hor kullanılan hislerimin ağıtları yankılanıyor rutubetli dudaklarımda. Şimdi öldüğüm kadar bağırma zamanı…
Dişlerimi gıcırdattığım ölçüde var sayıyorum kendimi. Kanatları açılmış burnum solumuyor, küfrediyor içime aldığım havaya. Dramatik değişimim, gözlerimi tersine çevirip beynimi kontrol ediyor. Ve geceye açılıyor göz kapaklarım. Neden bugün hiç yıldız yok gökyüzünde? Yakası açılmadık, arkası yarın diye devam eden can çekişlerimin kaçıncı merhalesine yükseldim? Dizlerime vura vura, profan ağıtlar yakıyorum salonumda duran cesedime. Tüm ümitlerinden arındırılmış kefenim yastık niyetine başımın altında. Şakağımdaki namlu çok sıcak daha. Hiçbir eceli yakıştıramıyorum bedenime. Oysa en çok boğazımdan başlardım ben ölmeye. Şimdi tükürüyorum “kan”…
Yorgun martıların leşleri yağıyor üzerime. Kırık denizimin parçaları gözlerime uzun gelen kirpiklerimde. Ölü bir fahişenin ırzına geçilmesi kadar sıradan oluyor umudumun katliamı. İçimdeki ağlayan kızın ağzına bir tokat atıp susturuyorum. Tırnakları morarmış ellerimle, ağzındaki kanı çenesine sıvazlıyorum. Tırnak içlerim “kan”…
Ruhumdaki yara, etime, yaradılışıma, tabiatıma işliyor. Aşk tozu üflenmiş gençliğim, mezar kazıcı olarak işe başlıyor tenha bir kabristanlıkta. Paçalarım “kan”… Ölü sayısı belirlenemiyor kalbimin enkazında. Raylardan çıkmış hayatımın, freni patlayan hezimetleri, engebeli bir patikada sert bir düşüş tertibatında. Ölmeden cesedim soğuyor damıtılmış gözyaşlarımda. Pespaye mutluluklarımın, köhne sevinçlerinde çarmıha geriliyor korkuluğum. Tüm çocukluğu sömürülmüş kızın mektubuna bulaşıyor ayaklarım. Tek hayali uçurtmaymış oysa susturduğumun. Artık yürüdükçe izler bırakıyorum peşim sıra. Ayak izlerim “kan”… Yalpalayan ömrümü ayak bileklerinden kavrıyorlar, semirilmiş iskeletler. Düş/tüm şimdi. Düştüğüm yer “kan”…
Tam üstüme göre hazırlanmış, kanserli habis gölümün afarozlarıyla, entarimi süslüyorum. Dekoratif hüzünlerimi gözlerime beziyorum. Gözbebeklerimin temaşasında sahte hayatıma geri dönüyorum. Yarı baygın gözlerimle dünyayı izliyorum perde aralığından. Herkes devam ediyor yaşantısına. “Hayat devam ediyor” diyor bir fısıltı. Doğru diyorsun da ey cinnetimi susturan, şimdi ben bu dünyanın neresinden başlayacağım yaşamaya? “Sağ” olarak geçirmeyin beni nüfusa, “yazıklar oldu” benim ömrüme.
Yorum (2) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
2 yorum yazılmıştır
Yazan:selcukankara | Tarih: 2009-04-16 21:45:36Konu: .....
söyleyecek bişeyim yokkk..her yazınızı büyük bir zevkle okuyorum..yüreğinize sağlık..
Bağlantı » »
Yazan: | Tarih: 2009-01-29 11:45:01Konu: realesma
Tek kelime: SÜPER...
Bağlantı » »
