...

GÖZLERİNDE HÜZÜN TAŞIYAN KIZ

Sun, 02 Mar 2008 09:09:01 +0200

Yar…

“Yarlardayım üflesen düşeceğim” dedim,

Nefesimi savurdun yüzüme ve yuvarladın bedenimi yarlılığına.

Yüzsüzlüğümle yüz yüze geliş cesaretim toyluğumdan, esaretim sana meylimdendi.

Gamzemdeki çukura gömdüm Yusuf Yürekli’ yi. Her güldüğümde cesedinin kokusu geldi

burnuma, yani her tebessüm serüvenimin sonu burukluğa dön&u.. ( devamı )

YAZGIMIN YAZISI

Tue, 07 Jul 2009 23:40:00 +0300

Kaderime yazılanı yazıyorum bu gece;

Sırlandı ayna…

Nasırlı yüzümü görmek bir adam boyu içime battı, mensubu olduğum acılarımın vücut ağrısı ise canıma, üzerime aldığım geçmişimin dikenleri de tenime… İşaret parmağını dudağına götürüp bana “sus” işareti yapan yazgımı bir kere daha affettim. Taş taş üstünde kalmayana kadar yıktım içimi. Duygularıma narkoz verildi. Haddim hududumu aştı bugün. Göz kapaklarımın arkasına sakladım tüm bedenimi. Tabanlarımın sertliği batmasın diye taşlara, karın üstü sürünüyorum yerlerde. Bir yudum kezzap bulabilsem serinleteceğim içimi. Sezaryenle alınan kalbimin esrik duygularına enjekte edilen sızı kavururken gözlerimi, aldanmayın yaşlarıma. Köklerimi kesen elleriniz, dallarıma mı kıyamadı yoksa? Bir pul gibi damgaladığınız mazbut hayatım fahişe ağzındaki ciklet değerinde. Soyadı bulunmayan çocuklarımın kaderleri yağmalandı insanların ağızlarında. Dişlerimi çekip, saçlarımı tek tek yoluyorlar uykularımda. Bu günlerde h.. ( devamı )

(S)ONSUZLUĞUM

Sun, 28 Jun 2009 17:50:00 +0300

Yalnızlığın en derininde, ölümlerimiz yaşasın diye, kalabalık bir kader usturasına boyun bükerken, sen! Ben, hayatın itaat et komutlarını dik başlı bir gülücükle karşılamayı öğrendim... Sabahları çoktandır görülmemiş bir şehrin, hayal meyal şafaklarında tanıştık ellerinle. Havva'sı sendin, yasak elmasını bir ucundan dişlediğin, pas tutmuş bir cennet mevsiminin! “Birlikte atılacağımız bir dünyayı tek başına kullanmak affedilesi bir şey değil” diyordun bana. Belki de bu yüzden uğurlarken ellerini; anne kaybına bestelenmiş bir salayı okuyordu dizlerim! Karanlığın çıkartamayacağım kadar siyahı bulaşmıştı sen düşerken hislerime. “Gözyaşıyla çıkar mı” diye sormuştum sana! “Kanında yumuşat belki çıkar” demiştin... Denedim! Bu illetin kurtulası yollarını zorlarken, beraberinde kendimi de atmayı istedim uçurum kokulu özleminden. Ayaklarımdan tuttu dün bakışlı gözlerin! Sözlerin karşı çıkıyordu yer çekiminin beni iten öfkesine; düşemedim...

Ellerim ıslak! Dudaklarım yorgun bir ıslığın bestesini yapıyorken, “sök” dedim gözlerini zihnimden. Ellerin saçlarıma dokunurken, delil olarak bıraktığın parmak izlerin saç tellerimden kanıma karışıyordu! Çıplak gözle görülmeyen çarmıh sırtımdayken, parmaklarımı emanet edemezdim avuçlarına... Affet, hiç mesih olamadım hayatımda! Alın yazımı matbulaştıramadım beyaz kâğıtlarda. 'Biz'i kabullenecek bir toprak parçası bulamazken dünya üzerinde, seninle gökyüzü hayalleri kuramadım. Şimdi gözlerim, adından bir imza bırakıyor değdiği her yere. “Bir aşka bir ölüm yeter” demiştim, dinlemedin! Elle.. ( devamı )

BİR AKIL HASTASININ GÜNCESİ

Mon, 05 May 2008 09:26:01 +0300
Ömrümün Zahir’ine!...
Bilinçaltımın altyapı sorununu şikayet ediyorum kendime. Bir insanı mahzene indirebilmek için kaç asırlık, kaç gün gerekliydi, benim bilmediğim?
Esir edilmiş dudağımda, asma kilitler sallandırmak, kendi sesime yabancı olmama sebep oldu. Her düşüncemde bir kıvılcım, her kıvılcımda, nöronlarımın yanık kokusu, burnumu sızlattı. Susarken daha çok kanıyordum ama konuşmaya çalıştıkça da kanatılıyordum. Çok bileylenmiş sözlerinin, ruhumda derin kesikler oluşturduğunu fark ettiğinde ikimiz için de geç kalınmıştı. Çok geçti fakat hiç geçmedi… Ben artık histeri nöbetlerine tutulan, beyni kobay olarak olarak kullanılan bir lezyonlu ruhtum. Ölü toprakları serpildi üstüme…
Ey Zahir’im! Mavilerine susadım. Ama benim kangren olmuş lacivertlerim var şimdi. Yaklaşma morlarıma! Sen beni, tenimi her sabah maviye, yani umuda, boyamışlığımla bilirdin oysa. Şimdilerde kangren olan duygularımın, tek tek uzuvlarını kesiyorlar her gün. Ondandır kendime “yazık” bir bakış atışım, ondandır aynaları yumruklayışım. Kaldırın aynaları korkuyorum kendimden…
Bir kibrit alazıyla ateşe veriyorum, hüzün kokan yatağımı. Üzerinde sen oturuyordun yastığımın. Hala susuyordun. Kaç şiddetinde susu.. ( devamı )

SUNNİ ÖLÜM

Thu, 09 Apr 2009 16:35:00 +0300

                               Yüzümü yıkadım. Uçurumumdan bir ısırık alıp, tüm suskunluklarımı astım tavana. İtiraf ediyorum: Attığım tüm voltalar yüreğimi yatıştırmak içindi.

            Ağzıma gelen kanlarımı ciğerlerime taahhütlüyorum. İşte yine kanser büyütüyorum içimde. En yapay kahkahamla yanaklarımı ağrıtırcasına gülüyorum kaderime. Ağzımda kalan ithamlarım en arka dişimden başlıyor damağımı çürütmeye. Hangi gözümden yaşlanmaya başlayacağıma karar veremeden sırtımda unuttuğunuz bıçağınız geliyor aklıma. Aynı suç aletiyle yüreğimi şehreleyerek girmediniz mi içime? Siz, zaruri misafir, doğarken çektirmediğiniz sancıyı, ben ölürken yaşatmanız niye?

LEYLİFER/KARA YAZI

Thu, 05 Mar 2009 22:57:00 +0200

Dara düştün... Ay ışığı koynunda yalnızlıklar büyütürken bırak yorsun gecenin kasveti seni. Çok değil bir kere ağlasan düşeceksin eşikten. Fakat ağlarsan kaç kere öldüğünü anlayacaklar. Bugün en sessiz hâlinle ölme zamanı Leylifer. Gözlerine göm yaşlarını ve sen alnından başla yaşlanmaya…

Yanağına varmayan yaşları avutmadan kan toplasın dizlerin. Başaklar boy vermeden nehrin yatağına aksın bana dönmeyen yüzünün suyu. Ömür yetmez ya yaşamaya, sen kaderini öldür içinde Leylifer.Yazgına çizdiğim her jilet kesiği sen yanlarıma yol oldu. Dizlerimde takat yok ki geleyim sana. Özlemim uç verirken yalnızlığıma, dudak kenarlarımdaki uçuklarım, yoksunluğunun ağıdını yaktı leylifer. Kambur kaderimin vebası değmesin içine diye, alnındaki acıları tırnağımın ucuyla kazıdım. Uykusuzlukları yağmalarken tenhada ölgün düşlerle bekledim. Karanlıkta uyuttum kirpiklerini. Anamdan emdiğim süt kadar helal, bastığım toprağın susması kadar haramdı yaşamak bana. Gözlerin uzanırken içimdeki karanlığa en çok ellerini sakladım gözlerimdeki kuyuya. Derin mezarlar kazdım yüreğime; ellerimin kiri sıvanmamalı yüzüne diye. Aşk eleyip merhamet dokuyan dokunuşlarının kavisi nakışlandı içime. Hangi gök.. ( devamı )

OTOPSİ RAPORU

Fri, 27 Feb 2009 15:37:00 +0200

                               Halimin arzu/halini yazıyorum…

            Bu sabah sonumdan kalktım yatağımdan. Parça pinçik olmuş düşlerimden, topuklarıma basmadan kaçtım soluk soluğa. Adım attıkça ardım sıra hüzünlerim dökülüyor pul pul. Ağrıyan nasırlarımı, müşteki gözyaşlarımla mumyalıyorum. Beyni ve gönlü kısırlaştırılan ruhum bedenimden halas olmak için cebelleşiyor. Ey Azrail, takatim yok benim ölmeye…

            Çığlığıma bir kabuk uyduramıyorum. Müphem yaşamıma bağdaş kurup çile pazarlıyorum. Acılarımdan peydahladığım hüzünlerimi, beni inşa ederlerken kullandıkları toprakta buluyorum. Uygun adım yürüyorum hazin bahtiyarlığıma. Artık “olabilirlik unsurlarıma” bile tenezzülüm yok. Bol bol dayak yiyip, türlü tü.. ( devamı )

YAZIK ÖMRÜM

Tue, 20 Jan 2009 09:53:00 +0200

Deli gömleği giydirilen vücuduma ithafımdır bu sözler…

Acılarımın ömrüme akseden aylık nüshasını basıyorum içimdeki mezbahada. Mürekkebimin yeni kreasyonu kan… Kederlerimden ördüğüm kozanın içine girdim. Kundağım ve ben… Yalnızım… Yalnızlığı kıskandıracak kadar tekil. Ruhumun iğfali gerçekleştirildi az önce. Hor kullanılan hislerimin ağıtları yankılanıyor rutubetli dudaklarımda. Şimdi öldüğüm kadar bağırma zamanı…

            Dişlerimi gıcırdattığım ölçüde var sayıyorum kendimi. Kanatları açılmış burnum solumuyor, küfrediyor içime aldığım havaya. Dramatik değişimim, gözlerimi tersine çevirip beynimi kontrol ediyor. Ve geceye açılıyor göz kapaklarım. Neden bugün hiç yıldız yok gökyüzünde? Yakası açılmadık, arkası yarın diye devam eden can çekişlerimin kaçıncı merhale.. ( devamı )

BAKRAÇTAKİ EŞKALİM

Fri, 24 Oct 2008 19:41:00 +0300

Tüm perdelerini kapattım hayatın. Sandığın kokusu vurmuş kalbime. Soğuk bakraçtaki kanla yıkadım eşkalimi. Yatağımın başucuna astığım çocukluğumun ayakları sallanıyor hala. Ah çocukluğum! Yüzüne kim düşürdü bu kırışıklıkları?

Ceplerimdeki kurtlarımla besliyorum O’nu. Çürümeye yüz tutmuş ellerim neden hala titriyor? Gün yüzü görmemiş yüzüme bir ışık huzmesi değmesin artık. Bir şarkı dolanıyor dilime, “çekilin karanlıklar rahat bırakın beni, ölüme yaklaşmışken döndürmeyin yolumdan bedenimi”...

Kıtlama hayatıma son vuruş tekniklerini deniyorum kimse görmeden. Bir çocuk ağlaması kulağımda. Kolları ve bacakları kesik gövdemle bir başımayım. Hayretten ve gayret etmekten açık kalan ağzımdan bir örümcek giriyor içime. Ağlarıyla bir yol yapıyor iki kirpiğimin arasına. Hadım edilen duygularımın ağlayışları bile bitmiş. Bir karga ölmemi bekliyor beynimin ücra köşesinde. Yine didikleyecek etlerimi. Canı çekiliyor vücudumun. Gözlerimden gelen son damlada kanımı yitirdim. Son vuruşu yapsın artık bir cani. Fani acılarımı.. ( devamı )

ÖTANAZİ EMRİ

Tue, 01 Apr 2008 00:00:01 +0300

ÖTANAZİ EMRİ

Gitmeliy(d)im…

Gereklilik kipleri bağlamalıyım hayat ağacına. Derin bir nefes alıp, mavi hüznüme dalış yapmalıyım…

   Hayallerimi yıkayıp serdim güneşe, son ütüsünü yapıp askıya astım. Acımın yetmediği zamanlarımda jilet gibi olan, jilet kesiği gibi sızlatan, boynu bükük, yetim ümitlerimi geçiriyorum bedenime, büyük gelen başımla. Yoksunluğunda ve yoksulluğumda gecelerden sürme yapıyorum artık hüzünlü gözlerime, en zifirinden, en koyusundan hani. Günleri kurutuyorum, gülleri astığım duvarımda. Seni terk ettiğimden beri, kendimi terkin ettim hayattan. Seni arşivime kaldırdığımdan bu yana süre gelen zaman zarflarımda, ayağıma vuruyor gülüşlerim. Gitmeliydim… Bak nefessiz kaldım…

   Bir nefes sen çekiyorum içime, tekrar dalış yapıyorum sensizliğime. Ciğerliliğim çok defa canımı acıtıyor. Umut kuşlarımıza ciğerimi doğruyorum…Dişlerimi kırmanın en acı şekli, içime dokunduğundan beri içime atmanın mantığı, bitap düştüm yalnızlığımda. Saçlarımı yolmak zevk vermiyor artık, kafa tası derimi yüzüyorum, cansızlığımla dalgalarında yüzüyorum, kanımı süzüyorum, en demlisinden anılarımızı içiyorum. Bak yine nefessiz kalıyorum…

   Biliyorum sesine hüzün bulaştırdım, acıdan çatallanmış bir seslenişin mevcut. Ben bana en yakışan küpemi, yani sesini çıkarm.. ( devamı )